Hoe trance mediumschap door de jaren heen veranderde
Van ‘dieper en dieper’ naar zielsverbinding, afstemming en samenwerking
Door Mark Falconer Atlee — trancemedium, healer en docent
Mark Falconer Atlee werkt al bijna veertig jaar met trance mediumschap, healing en spirituele ontwikkeling. In dit artikel verbindt hij de geschiedenis van trance met zijn eigen ervaringen als medium, demonstrator en docent. Hij beschrijft hoe zijn begrip zich ontwikkelde: van traditionele diepe trance en blending naar zielsverbinding, afstemming en samenwerking met de spirituele wereld.
Hoe trance mediumschap voor mij veranderde
Toen ik trance mediumschap leerde, stonden ontspanning, overgave, blending met Spirit en steeds ‘dieper en dieper’gaan centraal. Ik geloof niet dat die methode verkeerd was. Integendeel, ze heeft mij gemaakt tot het medium dat ik vandaag ben.
Maar na bijna veertig jaar trance beoefenen, demonstreren en onderwijzen, is mijn begrip ervan veranderd. Tegenwoordig werk ik nog steeds met ontspanning, maar combineer ik die met zielsverbinding, een verandering in energetische focus en samenwerking met de gidsen. In plaats van te proberen steeds dieper in trance te gaan om Spirit te bereiken, ervaar ik de verbinding steeds meer als iets wat al heel dichtbij is.
Voor mij is trance tegenwoordig een ademhaling verwijderd.
Om te begrijpen waarom dat zo'n grote verandering is, moeten we eerst verder terug in de geschiedenis.
Vóór het moderne trance mediumschap
Mensen ervaren al duizenden jaren bijzondere en veranderde bewustzijnstoestanden. In verschillende culturen en tijdperken vinden we beschrijvingen van visioenen, geïnspireerd spreken, profetie, healing en ervaringen die werden toegeschreven aan goden, voorouders, geesten of werkelijkheden buiten het gewone menselijke bewustzijn.
Het zou historisch niet juist zijn om al deze mensen simpelweg trancemediums te noemen. Zij leefden binnen heel andere culturen en begrepen hun ervaringen vanuit andere religieuze en filosofische kaders. Wat deze geschiedenis wel laat zien, is iets fundamentelers: de menselijke ervaring van bewustzijn voorbij de gewone waaktoestand is heel oud.
De ontwikkeling die directer leidt naar het moderne westerse trance mediumschap wordt vanaf de achttiende en negentiende eeuw beter herkenbaar.
Mesmerisme en magnetische slaap
Aan het einde van de achttiende eeuw ontwikkelde Franz Anton Mesmer zijn theorie over het dierlijk magnetisme. Mesmer geloofde dat er een onzichtbare universele kracht of vloeistof aanwezig was in de natuur en in levende wezens en dat verstoringen daarin ziekte konden veroorzaken.
Zijn verklaring werd uiteindelijk geen geaccepteerde wetenschap, maar het onderzoek dat uit zijn werk voortkwam, werd belangrijk voor de geschiedenis van veranderde bewustzijnstoestanden. Een volgeling van Mesmer, de Marquis de Puységur, werd bekend door wat kunstmatig somnambulisme of magnetische slaap werd genoemd: een opgewekte toestand waarin mensen zich duidelijk anders konden gedragen dan in hun gewone waakbewustzijn.
Dit gebeurde nog vóór het moderne Spiritualisme. Mensen onderzochten dus al bewust veranderde bewustzijnstoestanden en vroegen zich af waartoe het menselijke bewustzijn in staat was.
Van mesmerisme naar Spiritualisme
In de negentiende eeuw begonnen mesmerisme en het opkomende Spiritualisme elkaar steeds meer te raken. Spiritualisme ontstond niet volledig los van wat eraan voorafging; bepaalde ideeën, technieken en begrippen uit het mesmerisme kwamen ook binnen het Spiritualisme terecht.
Daarbij veranderde iets fundamenteels. De vraag was niet langer alleen waartoe het menselijke bewustzijn in een veranderde staat in staat was. Er kwam een tweede vraag bij:
Kan een ander bewustzijn erdoorheen communiceren?
Die vraag ligt dicht bij de kern van trance mediumschap.
We zijn trots op ons aanpassingsvermogen en ons streven naar uitmuntendheid in elk aspect van onze service. Ontdek wat wij te bieden hebben en zie hoe wij kunnen bijdragen aan jouw succes.
De opkomst van het moderne Spiritualisme
De gebeurtenissen rond de Fox-zusters in Hydesville, New York, in 1848 worden vaak gezien als het begin van het moderne Spiritualisme. De Fox-zusters hebben trance mediumschap niet uitgevonden; hun vroege bekendheid draaide vooral om klopgeluiden die werden geïnterpreteerd als communicatie met de spirituele wereld.
Maar de beweging die daarna ontstond, groeide snel. Séances werden populair en mediums rapporteerden automatisch schrift, helderziende waarnemingen, trancecommunicatie en fysieke verschijnselen. Het medium werd steeds meer gezien als tussenpersoon tussen deze wereld en de spirituele wereld, en binnen die cultuur ontwikkelde trance zich verder.
Van séancekamer naar publiek trance spreken
Trance bleef niet beperkt tot donkere kamers en séances. In de negentiende eeuw waren er ook geïnspireerde sprekers en trancesprekers die voor publiek optraden.
Dat vind ik persoonlijk interessant, omdat ik meer dan een eeuw later zelf voor zalen zou staan terwijl een gids door mij heen communiceerde. De omstandigheden en de taal waren anders, maar er loopt een herkenbare lijn door die geschiedenis: een mens komt in een veranderde bewustzijnsstaat, een andere intelligentie of bron wordt verondersteld via die persoon te communiceren, en een publiek luistert naar wat er ontstaat.
Toen onderzoekers trance begonnen te bestuderen
Aan het einde van de negentiende eeuw trok trance ook de aandacht van onderzoekers die wilden begrijpen wat er werkelijk gebeurde. Kwam de bron vanuit Spirit, het onderbewustzijn, telepathie, dissociatie of misschien een ander aspect van de persoonlijkheid?
Die vragen werden onderdeel van de geschiedenis van trance. Meer dan een eeuw later kunnen we nog steeds niet doen alsof de wetenschap één algemeen geaccepteerde verklaring voor trance mediumschap heeft gevonden.
Ik kan vertellen wat ik heb ervaren, wat ik geloof en wat bijna veertig jaar werken met trance mij heeft geleerd. Daar begint mijn eigen deel van deze geschiedenis.
De wereld van trance waarin ik terechtkwam
Toen ik trance begon te ontwikkelen, zat er als het ware al meer dan een eeuw moderne Spiritualistische geschiedenis bij mij in de kamer. Hoewel, letterlijk gesproken, de meeste mensen die bij mij in de kamer zaten oudere dames waren.
Ik was een jonge man die hield van het uitgaansleven, genoot van jong zijn, achter de meisjes aan ging en gewoon een heel menselijk leven leidde. En ineens zat ik in ontwikkelingsgroepen met vrouwen die aanzienlijk ouder waren dan ik, terwijl ik leerde mijn gedachten tot rust te brengen en met Spirit te communiceren. Ik was een beetje een buitenbeentje en noem mezelf weleens the reluctant medium — het onwillige medium.
Gordon Higginson had me eerder al aangeraden trance en healing te ontwikkelen. Ik sloeg dat beleefd af, of zei waarschijnlijk iets in de trant van: ‘We zullen wel zien.’
Ik was niet bang voor Spirit; ik had al sinds mijn jeugd ervaringen met de spirituele wereld. Ik was er alleen nog niet aan toe om mediumistische ontwikkeling een belangrijke plaats in mijn leven te geven.
Mijn moeder was jarenlang leerling en goede vriendin van trancedocent Muriel Tennant. Uiteindelijk wisten mijn moeder en Muriel mij samen over te halen om één week training te volgen, gewoon om te kijken of ik het leuk vond.
Dat vond ik. Die ene week werd uiteindelijk bijna veertig jaar.
‘Velen zijn geroepen, weinigen zijn uitverkoren’
Muriel zei regelmatig: ‘Many are called, few are chosen’ — ‘Velen zijn geroepen, weinigen zijn uitverkoren.’
Die uitspraak zegt iets over de cultuur rond trance mediumschap waarin ik mij ontwikkelde. Trancemediums werden vaak gezien als bijzonder begaafd, speciaal of getalenteerd. Sommige mensen leken het vermogen te hebben; anderen niet.
De methode die ik leerde, legde veel nadruk op ontspanning, het vertragen van de vibratie en het binnengaan van steeds diepere niveaus van trance. Het medium ontspande zich, de menselijke mind werd rustiger en men ging ervan uit dat de vibratie van het medium vertraagde, waardoor een diepere blending met de gidsen mogelijk werd.
Ontspan. Vertraag. Laat los. Ga dieper. Blend. Communiceer.
Toen ik later zelf trance ging onderwijzen, werd een van mijn favoriete uitspraken:
‘Dieper en dieper.’
Sitting in the Power
Sitting in the Power was een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling. Het idee was om te zitten in de gecombineerde energie van jezelf als medium en de gidsen of zielsgroep die met je verbonden waren.
Je leerde daarbij veranderingen herkennen. Toen ik later zelf lesgaf, leerde ik studenten letten op wat ik calling cardsnoemde: herkenbare signalen van de verbinding. De keel kon anders aanvoelen, de energie kon veranderen, gedachten konden op een andere manier binnenkomen en er konden beelden verschijnen. Een gedachte kon een woord worden en uiteindelijk konden de woorden beginnen te stromen.
Deze veranderingen hielpen een student herkennen dat er iets verschoof. En dan was er overshadowing.
Wat is overshadowing bij trance mediumschap?
Voor mij was overshadowing niet alleen iets wat ik energetisch voelde; het kon ook fysiek zichtbaar worden. Mijn gezicht kon tijdens de verbinding lijken te veranderen. Mensen die naar mij keken, konden veranderingen in mijn gezichtsuitdrukking waarnemen of de indruk krijgen dat bepaalde gelaatstrekken anders werden.
Ook mijn lichaam kon eigenschappen van de communicator weerspiegelen. Wanneer bijvoorbeeld een ouder persoon door mij communiceerde, kon mijn houding of manier van bewegen kenmerken van ouderdom aannemen. Mijn stem, gezichtsuitdrukking, bewegingen en zelfs de manier waarop ik mijn lichaam hield, konden veranderen.
Voor mij waren dit uitingen van de individualiteit van de communicator binnen de blending. Tegenwoordig geloof ik echter niet dat zulke duidelijke fysieke veranderingen noodzakelijk zijn om de kwaliteit van trance aan te tonen. Ze kunnen gebeuren, maar ze zijn niet het doel.
Wanneer de menselijke mind in de weg zit
Ondanks mijn ervaringen met Spirit sinds mijn jeugd, verliep mijn eigen tranceontwikkeling bepaald niet vanzelf. Ongeveer twee jaar lang volgde ik trainingen zonder voldoende los te kunnen laten om Spirit door mij heen te laten spreken.
Ik voelde Spirit; dat was het probleem niet.
Muriel had ontzettend veel geduld met mij. Ik hoor haar nog zeggen: ‘Daar zijn ze, Mark. Voel de energie.’ Ik voelde die energie, maar mijn onzekerheden als Mark zaten in de weg. Zelfvertrouwen en angst om te falen speelden een rol. Misschien wilde ik dat het perfect was voordat ik überhaupt begonnen was.
Na weer een training van vijf of zes dagen ging ik teleurgesteld in mezelf naar huis, maar ik bleef terugkomen. Tot ik uiteindelijk dacht:
‘Fuck it. Ik ga gewoon praten. Het kan me niet schelen waar het vandaan komt.’
En ik begon te praten.
Een non sprak door mij heen. Mijn stem veranderde en werd vrouwelijk, de energie nam enorm toe en ik kreeg het ontzettend warm. Maar op dat moment was er vooral één ding belangrijk:
Het werkte.
Tien minuten trance spreken voelde als een enorme prestatie. Daarna werd het gemakkelijker.
En toen kwam de priester
Mijn tweede ervaring met trance spreken was totaal anders. Er communiceerde een priester door mij heen die dominant en prekerig was. Ik vond het verschrikkelijk en maakte duidelijk dat ik niet op die manier wilde werken. Ik eiste dat het veranderde.
Hij kwam nooit meer terug en een andere gids nam zijn plaats in.
Die ervaring leerde mij iets wat nog altijd belangrijk is: dat de mens opzij leert stappen, betekent niet dat de mens zijn recht om te kiezen opgeeft.
Ik geloof dat er een soort overeenkomst of afspraak bestaat tussen de mens en de spirituele wereld. Misschien zijn sommige van die afspraken al gemaakt voordat we geboren worden. Dat is mijn spirituele overtuiging; ik beweer niet dat ik dit kan bewijzen. Maar een overeenkomst werkt twee kanten op.
De kapiteinsstoel
Toen trance eenmaal begon te werken, werd ik zeer toegewijd aan mijn ontwikkeling. Ik oefende iedere dag en kocht zelfs een oude kapiteinsstoel, speciaal voor mijn trance-oefeningen.
De jonge man die Gordons suggestie eerst beleefd voor zich uit had geschoven, zat nu iedere dag in zijn kapiteinsstoel trance te oefenen. Het leven kan soms grappig lopen.
Uiteindelijk begon ik dezelfde methode te onderwijzen waarmee ik mezelf had ontwikkeld. Ik liet studenten ontspannen, hielp hen hun gedachten rustiger te maken, leerde hen calling cards en energetische veranderingen herkennen en nam ze mee:
dieper en dieper.
Het werkte. Dat is belangrijk, want ik heb mijn manier van werken niet veranderd omdat de traditionele tranceontwikkeling niet werkte. Ze werkte juist wel. Ik heb mij erdoor ontwikkeld, ermee gedemonstreerd en haar jarenlang onderwezen.
Mijn begrip veranderde omdat ik vragen bleef stellen en bleef onderzoeken.
We zijn trots op ons aanpassingsvermogen en ons streven naar uitmuntendheid in elk aspect van onze service. Ontdek wat wij te bieden hebben en zie hoe wij kunnen bijdragen aan jouw succes.
Van tien minuten naar twee uur
Mijn eigen trance bleef zich ontwikkelen. De tien minuten die ooit als een enorme prestatie voelden, groeiden uiteindelijk uit tot lange demonstraties. Ik werkte voor publiek, soms voor meer dan honderd mensen, en kon ongeveer twee uur in trance werken.
Ook de communicatie zelf veranderde. In het begin bestond trance spreken vaak uit filosofische boodschappen en bemoedigende woorden. Later werden mijn demonstraties veel interactiever: mensen konden vragen stellen, de gidsen konden antwoorden en reageren op wat er in de zaal gebeurde. Ze konden mensen laten nadenken, lachen en soms huilen.
Daarnaast werkte ik in individuele trancesessies. Op een gegeven moment vroeg ik me niet meer af óf de trance zou werken. Ik vertrouwde erop, en tegenwoordig vertrouw ik volledig op de trance.
James en de individualiteit van gidsen
James werd een van de belangrijke gidsen die door mij heen werkte. Hij heeft een heel herkenbare persoonlijkheid: hij kan direct zijn, maar is ook liefdevol, empathisch en begripvol.
Mensen leerden hem herkennen en sommige cliënten kwamen regelmatig terug voor individuele sessies, specifiek omdat ze met James wilden praten.
Toen James voor het eerst door mij begon te communiceren, gebruikte hij soms behoorlijk ouderwetse taal. In de loop der jaren moderniseerde die taal. Dat moest eigenlijk ook wel, want communicatie moet kunnen communiceren. Het heeft weinig zin om indrukwekkend oud te klinken wanneer niemand begrijpt wat je bedoelt.
Andere gidsen zijn weer anders. Edmond is bijvoorbeeld zachter en zeer compassievol. Zijn manier van communiceren is anders en hij kan bepaalde medische zaken beschrijven. Hun individualiteit is hoorbaar in de stem en zichtbaar in houding, uitdrukking en gedrag.
De gidsen lijken plezier te hebben in het werk dat we samen doen. Dat woord is steeds belangrijker geworden in de manier waarop ik trance begrijp.
Van spektakel naar relatie
De cultuur rond trance was anders toen ik mij ontwikkelde. Ik herinner me trancemediums die in cabinets zaten — niet alleen fysieke mediums — en sommige trancedemonstraties konden behoorlijk spectaculair zijn. Een gids kon binnenkomen en luid zijn naam aankondigen.
Er kon ook een tussenpersoon tussen het publiek en het trancemedium zitten. In plaats van rechtstreeks een vraag te stellen, moest die eerst door iemand anders worden herhaald. Voor een van mijn eigen demonstraties herinner ik me dat ik in een aparte kamer werd gezet, weg van het publiek, zodat ik ‘de energie kon opbouwen’. Pas vlak voordat de demonstratie begon, kwam ik de zaal binnen.
Ik vertel dit niet om die gebruiken belachelijk te maken. Ze hoorden bij de manier waarop trance destijds werd begrepen en sommige hielpen mediums ongetwijfeld om zich voor te bereiden en te concentreren. Maar gezamenlijk konden ze wel de indruk geven dat trance mysterieus, kwetsbaar en alleen toegankelijk was voor bijzonder begaafde mensen.
Mijn begrip daarvan is tegenwoordig anders.
Is trance werkelijk zo kwetsbaar?
Toen ik werd opgeleid, werd ons verteld dat het verstoren van een trancemedium een schok en zelfs lichamelijke gevolgen, zoals brandwonden, kon veroorzaken. Mijn ervaring is tegenwoordig anders. Binnen passende lessituaties raak ik studenten regelmatig aan terwijl zij in trance werken, zonder de problemen te ervaren waarvoor ik vroeger werd gewaarschuwd.
Eén demonstratie veranderde mijn kijk daarop sterk. Ik demonstreerde in de Spiritualist Church in Windsor toen een dronken vrouw iets over de duivel begon te schreeuwen en op mij afstormde. Ik was al in trance en mensen uit het publiek hielden haar tegen voordat ze mij bereikte.
Vanuit de trance herinner ik mij James die heel duidelijk zei:
‘Ontspan. Het is goed. Blijf hier.’
Ik ervoer iets wat voelde alsof er een energetische muur voor mij werd geplaatst. Voor mij voelde het alsof de zielsgroep naar voren stapte en mij beschermde tegen de schrik of onaangename reactie die de verstoring anders had kunnen veroorzaken.
De vrouw werd uit de zaal verwijderd en de demonstratie ging verder. James zou James niet zijn als hij kort daarna het publiek niet alweer aan het lachen had gekregen.
Ervaringen als deze veranderden mijn begrip. Een goed ontwikkelde tranceverbinding bleek niet noodzakelijk zo kwetsbaar als ik ooit had gedacht.
Kan iedereen trance mediumschap ontwikkelen?
Dit is misschien wel een van de grootste veranderingen in mijn denken. Het idee waarmee ik opgroeide was dat een trancemedium begaafd, speciaal of bijzonder getalenteerd was. Muriels woorden — ‘Velen zijn geroepen, weinigen zijn uitverkoren’ — vatten dat mooi samen.
Tegenwoordig geloof ik dat mediumistisch potentieel in ieder mens aanwezig is. Voor mij zijn mediumschap, healing en spirituele communicatie uitdrukkingen van de ziel.
Dat betekent niet dat iedereen na een weekendworkshop een ervaren trancemedium is. Potentieel is iets anders dan meesterschap. Een student heeft tijd en toewijding nodig om de verbinding zo goed mogelijk te ontwikkelen. De menselijke mind moet leren ontspannen, vertrouwen en onderscheidingsvermogen moeten groeien, en het medium moet leren voldoende opzij te stappen zodat communicatie vanuit de juiste bron door hem of haar heen kan stromen.
Ontwikkeling is niet in één dag voltooid.
Trance mediumschap uit de hokjes halen
Toen ik steeds meer mensen lesgaf, begon ik een probleem te zien. Te veel studenten worstelden. Ze deden zo hun best om te ontspannen dat ze juist niet konden ontspannen. Ze probeerden zo hard niet te denken dat ze voortdurend bezig waren met niet denken. Ze probeerden diep genoeg te gaan en trance te bereiken, waarna sommigen uiteindelijk concludeerden: ‘Misschien is trance niets voor mij.’
Tegelijkertijd begon ik vraagtekens te zetten bij de hokjes waarin ik mediumschap had geleerd. Fysiek mediumschap was fysiek mediumschap, healing was healing, helderziendheid was helderziendheid en trance was trance.
Maar als helderziendheid inhield dat je je energie veranderde of verhoogde om met Spirit te verbinden, waarom zou trance dan noodzakelijkerwijs de andere kant op moeten gaan? Waarom moest trance altijd betekenen dat je naar beneden ging?
Wat zou er gebeuren als we juist naar de vibratie toe konden reiken?
Healing, helderziendheid en trance kunnen zich aan de menselijke kant heel verschillend uitdrukken, maar misschien hebben de onderliggende processen van bewustzijn, intentie, energie en verbinding meer met elkaar gemeen dan ik oorspronkelijk had geleerd.
Dus begon ik te experimenteren. Veel van mijn onderwijs heeft zich op die manier ontwikkeld: ik probeer iets, observeer wat er gebeurt en als het consequent werkt, onderzoek ik het verder.
En dit werkte.
Van ‘dieper en dieper’ naar ontspannen ín de verbinding
Dit werd waarschijnlijk de grootste praktische verandering in de manier waarop ik tegenwoordig trance mediumschap onderwijs.
Ik ben ontspanning niet gaan afwijzen. De mens moet nog steeds ontspannen. Maar in plaats van uitsluitend alles te vertragen en een student steeds dieper te brengen, begon ik ontspanning te combineren met het verhogen van de vibratie en zielsverbinding.
De richting veranderde.
Waar ik vroeger vooral werkte vanuit:
ontspannen → vertragen → dieper gaan → de verbinding vinden
werk ik tegenwoordig steeds meer vanuit het tot stand brengen van de verbinding, waarna:
de mens zich in die verbinding kan ontspannen.
Voor veel studenten haalt dat een enorme druk weg. Proberen niet te denken is immers nog steeds denken, wanhopig proberen te ontspannen creëert spanning, en trance proberen te bereiken kan precies datgene worden wat verhindert dat je trance toestaat.
De verbinding wordt iets wat je leert herkennen, in plaats van iets wat je met veel moeite probeert te creëren.
De ziel als brug
Tegelijkertijd ontwikkelde mijn begrip van de ziel zich verder. Ik gebruik tegenwoordig de begrippen menselijke ziel en quantumziel binnen mijn eigen spirituele en onderwijskundige model. Ik presenteer deze begrippen niet als wetenschappelijk vastgestelde categorieën.
Ik zie de menselijke ziel als een brug tussen de menselijke persoonlijkheid en de zielsgroep. Wat ik de quantumziel noem, is ruimer en blijft diep verweven met de zielsgroep en het grotere universum of bewustzijnsveld.
Daardoor veranderde voor mij een fundamentele vraag. In plaats van mij af te vragen hoe de mens Spirit kan bereiken, begon ik mij af te vragen:
Wat als het diepste deel van ons al verbonden is?
Als de ziel de brug vormt, hoeft trance misschien helemaal niet te betekenen dat we ergens ver naartoe moeten reizen. Misschien verandert vooral onze afstemming.
Bescherming door zielsverbinding
Ook mijn begrip van bescherming veranderde. Ik geloof in wat ik ervaar als negatieve Spirit en onaangename energie. Ik heb zelf ervaringen gehad die ik op die manier interpreteer, en die waren niet prettig.
Ik wuif bescherming dus niet weg, maar ik wil ook niet dat studenten vanuit angst contact met Spirit proberen te maken.
In de eerste fasen van mijn huidige manier van werken gebruik ik de eigen zielskracht van de student. Ik ervaar dit alsof er vanuit de persoon zelf een energetische werkruimte ontstaat — een soort beschermende laag of bol van licht.
Binnen mijn begrip heeft dit twee functies. Het creëert een veilige werkruimte waarin de student zich kan openen voor de bedoelde verbinding. Wanneer die energie zich uitbreidt, ervaar ik dat bovendien als iets wat storende energieën op afstand brengt — ook energie van andere mensen — zodat de student zich op de zielsgroep kan richten.
Het uitgangspunt is dus niet: stel jezelf voor alles open.
Het is: weet heel duidelijk waarvoor je je opent.
Door jou heen, niet vanuit jou
Er is nog een onderscheid dat ik essentieel vind. Ik leer dat trancecommunicatie door jou heen moet komen, niet vanuit jou.
De menselijke mind kan zich ermee bemoeien, net als het ego. We hebben er tenslotte allemaal een. Mediums blijven mensen, met onzekerheden, verwachtingen, ambities en soms de behoefte om te presteren.
Een medium kan werkelijk een energetische verandering ervaren en geloven dat de communicatie begonnen is. Vervolgens kan de menselijke mind de lege plekken gaan invullen, zonder dat iemand bewust probeert te misleiden. Daarom zijn ontwikkeling en onderscheidingsvermogen zo belangrijk.
Wanneer communicatie in mijn eigen ervaring tijdens trance door mij heen is gekomen, kan ik me kort daarna soms nog de grote lijn herinneren — misschien twintig minuten — waarna veel ervan vervaagt. Dat is mijn persoonlijke observatie. Ik presenteer het niet als een wetenschappelijke test voor echte trance en geloof evenmin dat iets kunnen herinneren automatisch betekent dat het geen trance was.
De betere vraag is:
In hoeverre was de gewone menselijke mind bezig de communicatie zelf te construeren?
Een goed trancemedium moet daarom niet alleen Spirit leren herkennen, maar ook zichzelf.
Moet een trancemedium bewusteloos zijn?
Ook hierin is mijn inzicht veranderd. Toen ik trance ontwikkelde, was diepte enorm belangrijk. Hoe dieper het medium zich ontspande, hoe meer gelegenheid Spirit volgens de toenmalige opvatting kreeg om te blenden en door het medium te communiceren. Minder bewustzijn kon daarom als wenselijk worden gezien.
Tegenwoordig geloof ik niet dat geheugenverlies of ogenschijnlijke bewusteloosheid automatisch betere trance betekent. Ik kijk liever naar de kwaliteit van wat er gebeurt: stroomt de communicatie, is de verbinding stabiel, is de individualiteit van verschillende gidsen herkenbaar, reageert de communicatie natuurlijk en hoeveel bemoeit de menselijke mind zich ermee?
Diepte kan onderdeel zijn van trance, maar diepte is niet noodzakelijk het doel van trance.
Van controle naar samenwerking
Historisch werden persoonlijkheden die via trancemediums communiceerden vaak ‘controls’ genoemd. Mijn eigen begrip is steeds meer verschoven naar een ander woord: samenwerking.
De menselijke mind moet ontspannen en het medium moet voldoende opzij leren stappen zodat de communicatie kan stromen, maar de mens hoeft daarbij niet op te houden te bestaan.
Medium en gids ontwikkelen een relatie. Naarmate vertrouwen en vertrouwdheid groeien, wordt de verbinding steeds herkenbaarder en natuurlijker. Uiteindelijk kan iets wat ooit enorm veel inspanning kostte bijna vanzelfsprekend worden.
Trance als een verschuiving in afstemming
Tegenwoordig ervaar ik trance mediumschap steeds meer als een verschuiving in afstemming.
Mijn ontwikkeling via zielsverbinding, wat ik de menselijke ziel en quantumziel noem, en mijn bredere onderzoek naar bewustzijn hebben ervoor gezorgd dat ik tegenwoordig heel snel in trance kan gaan. Ik zie iets vergelijkbaars bij ervaren studenten die al langere tijd met deze manier van werken bezig zijn. Naarmate hun ervaring groeit, ontstaat de verbinding sneller en leren zij de staat steeds gemakkelijker herkennen. Er ontstaat een vanzelfsprekend gevoel dat de afstemming klopt.
Dat betekent niet dat al die jaren van ontwikkeling overbodig waren. Integendeel:
de verbinding kan uiteindelijk binnen enkele seconden ontstaan, juist omdat de relatie jarenlang is ontwikkeld.
Wat uiteindelijk moeiteloos lijkt, kan het resultaat zijn van tientallen jaren oefenen.
Hoe trance mediumschap voor mij veranderde
Misschien is trance zelf uiteindelijk minder veranderd dan wij.
Door de eeuwen heen veranderden de verklaringen en de taal: van magnetische slaap en somnambulisme naar spirituele beïnvloeding, controls, gidsen en veranderde bewustzijnstoestanden. Binnen mijn eigen bijna veertig jaar veranderden ook mijn begrip en de manier waarop ik trance onderwees.
Voor mij was het een beweging van een bijzondere gave naar menselijk potentieel, van alleen diepte naar de kwaliteit van de verbinding, van controle naar samenwerking en van ceremonie naar relatie. Mijn aandacht verschoof van bescherming vanuit angst naar helderheid over de verbinding, van proberen Spirit te bereiken naar de ziel herkennen als brug, en uiteindelijk van ‘dieper en dieper’ naar afstemming.
Maar sommige dingen zijn niet veranderd. Een student heeft tijd en toewijding nodig. De mens moet leren ontspannen, onderscheidingsvermogen blijft essentieel en de menselijke mind moet voldoende opzij kunnen stappen zodat communicatie door het medium heen kan komen in plaats van alleen vanuit het medium. De relatie met Spirit moet zich kunnen ontwikkelen, en vertrouwen speelt daarin een enorme rol.
Ik ben nog altijd dankbaar voor de traditionele manier waarop ik trance heb geleerd. Ze leerde mij discipline en geduld, hielp mij energetische veranderingen herkennen en leerde mij vertrouwen. Ze maakte mij tot het trancemedium dat ik geworden ben.
Ik heb die basis niet afgewezen. Mijn begrip is vanuit die basis verder gegroeid.
Bijna veertig jaar geleden leerde ik alles te vertragen en dieper en dieper te gaan. Het werkte.
Vandaag, na tientallen jaren zitten, demonstreren, lesgeven, vragen stellen en experimenteren, ervaar ik de verbinding anders. Ik heb niet langer het gevoel dat ik ergens ver naartoe moet reizen om Spirit te vinden. Ik verander mijn afstemming, open mij voor de verbinding en laat de mens daarin ontspannen.
En tegenwoordig is trance voor mij:
een ademhaling verwijderd.
Veelgestelde vragen over trance mediumschap
Over Mark Falconer Atlee
Mark Falconer Atlee is trancemedium, healer en spiritueel docent met bijna veertig jaar ervaring in trance mediumschap, healing en veranderde bewustzijnstoestanden.
Zijn ontwikkeling begon binnen traditionele Spiritualistische trancevormen en groeide verder door tientallen jaren persoonlijke beoefening, openbare trancedemonstraties, individuele sessies en het begeleiden van studenten. Tegenwoordig combineert zijn benadering ontspanning, zielsverbinding en afstemming met samenwerking met de gidsen en zielsgroep.
Mark is medeoprichter van Nimis – Centre of Light, waar hij lesgeeft in trance mediumschap, trance healing en spirituele ontwikkeling.
Dit artikel combineert historische context met Marks persoonlijke ervaringen en spirituele visie. Begrippen als zielsgroep, energetische vibratie, menselijke ziel en quantumziel beschrijven Marks eigen ervarings- en onderwijsmodel en worden niet gepresenteerd als wetenschappelijk vastgestelde verklaringen voor bewustzijn.
Trance mediumschap zelf ervaren en ontwikkelen
Trance mediumschap leer je niet alleen door erover te lezen. Binnen de trainingen van Nimis ontwikkel je stap voor stap de verbinding, leer je de menselijke mind ontspannen en ontdek je hoe afstemming en samenwerking met Spirit zich in de praktijk kunnen ontwikkelen.
