Wat is Animal Healing?
Healing voorbij woorden
Ik geef inmiddels al meer dan vijftig jaar healing aan dieren, al had ik toen ik ermee begon geen idee dat dit was wat ik deed.
Mijn moeder fokte ongeveer veertig jaar lang honden. Ik groeide daardoor op tussen allerlei dieren: honden, katten, paarden, eenden, kippen, ganzen en geiten. Mijn beide ouders waren healers en healing werd bij ons thuis als iets volkomen normaals beschouwd.
Toen ik een jaar of tien of twaalf was, legde mijn moeder soms een ziek of verzwakt puppy in mijn handen. Half voor de grap zei ze dan:
‘Hier, jongen. Maak deze maar beter.’
En dus ging ik met de puppy zitten.
Mijn handen werden warm. Alles om mij heen leek stil te worden en het puppy ontspande zich.
Ik had geen theorie over wat er gebeurde. Ik wist niets over trance, veranderde bewustzijnstoestanden, werken met gidsen of verbinding maken met de ziel. Ik wist alleen dat er iets gebeurde wanneer ik die puppy’s vasthield.
In de jaren daarna legde mijn moeder vaker een ziek of verzwakt puppy in mijn handen. Veel van hen knapten op. Sommige niet. En enkele puppy’s stierven.
Daardoor leerde ik al jong een van de belangrijkste lessen over healing:
Healing en genezing zijn niet hetzelfde.
Meer dan vijftig jaar later vormt dit nog altijd de basis van de manier waarop ik met dieren werk.
Dieren hoeven healing niet te begrijpen.
Ze voelen het.
Waarom dieren anders op healing reageren
Er zijn verschillen tussen het geven van healing aan een mens en het geven van healing aan een dier.
Mensen willen doorgaans begrijpen wat er gebeurt. We analyseren, stellen vragen en proberen vooruit te lopen op wat we mogelijk gaan ervaren. We brengen overtuigingen, verwachtingen, angsten, herinneringen en allerlei lagen van onbewuste programmering mee.
Dieren hebben eveneens emoties, herinneringen en ervaringen. Ze kunnen angst, onzekerheid, gehechtheid en trauma ervaren. Iedereen die werkelijk met dieren heeft samengeleefd, weet bovendien hoe uitgesproken en individueel hun karakters kunnen zijn.
Toch ervaar ik dieren tijdens een healing vaak als minder gecompliceerd dan mensen. Ze leven veel directer in het huidige moment en lijken de healing niet te omringen met dezelfde intellectuele interpretaties als wij.
Een dier hoeft niet eerst te besluiten of het in healing gelooft.
Het hoeft niet te begrijpen wat ik doe.
Het voelt wat er gebeurt en reageert op zijn eigen manier.
Het ene dier wordt heel stil of valt in slaap. Een ander komt dichterbij of staat aanraking toe die het normaal gesproken niet snel accepteert. Weer een ander staat op en loopt weg.
Al deze reacties vertellen mij iets.
Dieren en de ziel
Animal Healing gaat voor mij niet alleen over het werken met een fysiek lichaam.
Ik geloof dat dieren een ziel hebben. Misschien is het nog nauwkeuriger om te zeggen dat zij, net als wij, op een ander niveau een ziel zijn.
Ik beschouw de ziel van een dier niet als minderwaardig aan de menselijke ziel. De ziel van een dier is op haar eigen manier even mooi als die van ons. We zijn allemaal verweven met het grotere geheel van het universum en daardoor diep met elkaar verbonden.
Dat besef bepaalt de manier waarop ik healing geef.
Ik werk niet aan een object dat gerepareerd moet worden. Ik maak verbinding met een levend wezen.
Er is een lichaam.
Er zijn gevoelens, herinneringen en ervaringen.
En er is de ziel.
Animal Healing richt zich voor mij op het hele dier.
Hoe ik Animal Healing geef
Ik werk niet volgens een starre procedure waaraan een dier zich moet aanpassen.
Het dier komt altijd op de eerste plaats.
Ik word stil en laat mijn ademhaling tot rust komen. Ik open mij voor de verschillende niveaus van de ziel en nodig mijn gidsen uit om zich met mij te verbinden, in het bijzonder de gidsen die vertrouwd zijn met dieren.
Vervolgens stem ik mij af op de ziel van het dier. Ik vraag om healing voor datgene wat op dat moment healing nodig heeft.
Wanneer de verbinding zich verdiept, ervaar ik vaak een versnelling of sterke beweging van energie. Tegelijkertijd ontstaat er een diepe stilte en een gevoel van liefde.
Ik probeer niet met mijn gedachten healing in het dier te duwen. Ik concentreer mij ook niet op het healen van een bepaald probleem.
Er verandert iets in mij.
Communicatie met het dier
Tijdens Animal Healing kan ook een vorm van intuïtieve communicatie ontstaan.
Een dier communiceert niet noodzakelijk in woorden. De communicatie kan zich aandienen als een gevoel, een beeld, een lichamelijke gewaarwording, een plotselinge gedachte of een innerlijk weten.
Soms voel ik waar een dier spanning vasthoudt. Soms ervaar ik een emotie die niet van mijzelf lijkt te zijn. Ook kan er een beeld of indruk ontstaan die iets vertelt over een ervaring, de leefomgeving van het dier of zijn band met de mensen om hem heen.
Ik probeer deze communicatie nooit af te dwingen. Ik stel mij open en ontvang wat het dier op dat moment kan en wil delen.
Sommige dieren communiceren heel duidelijk. Andere dieren hebben vooral behoefte aan stilte en healing. Ook dat is een vorm van communicatie.
De kunst is niet om een dier te laten beantwoorden wat ik graag wil weten. De kunst is om werkelijk te luisteren.
Bluey: het dier zelf laten kiezen
Een cliënte vroeg mij eens of ik healing wilde geven aan haar Perzische kat Bluey. Bluey was erg mager geworden, haar vacht verkeerde in een slechte conditie en ze was duidelijk niet zichzelf.
Haar eigenaar waarschuwde mij dat Bluey er niet van hield om aangeraakt te worden.
Toen Bluey uit haar reismand kwam, bleef ze op de schoot van haar eigenaar zitten.
Ik probeerde haar niet over te nemen.
Ik legde voorzichtig één hand op haar en liet de healing beginnen. Langzaam ontspande Bluey zich en stond ze toe dat ik haar bleef aanraken. De healing duurde ongeveer dertig minuten.
Tijdens de sessie kreeg ik intuïtief een sterke indruk van een verstoring rond haar schildklier. Dergelijke indrukken kunnen tijdens mijn werk ontstaan. Ik registreer wat ik ontvang en bespreek dit na afloop met de eigenaar.
Ongeveer twee weken later kwam Bluey terug.
Haar eigenaar vertelde dat ze beter at, aanzienlijk meer energie had en vriendelijker was geworden. Ze was aangekomen en haar vacht zag er weer glanzend en gezond uit.
Maar er was nog een ander verschil.
Deze keer koos Bluey er zelf voor om op mijn schoot te gaan liggen. Ik kon met beide handen werken en ze bleef luid spinnend bij mij liggen terwijl ik haar healing gaf.
Na deze twee sessies vond haar eigenaar dat Bluey voldoende was opgeknapt en kwam ze niet meer terug.
Voor mij gaat het verhaal van Bluey niet alleen over de veranderingen die haar eigenaar waarnam. Het gaat ook over vertrouwen.
Ik eiste niet dat Bluey mij vertrouwde voordat ik met de healing begon.
Ik gaf haar de ruimte om dat zelf te beslissen.
De husky: voelen wat het dier nodig heeft
Een andere vrouw kwam bij mij met een husky die eerder mensen had gebeten. Hij was nerveus in de buurt van mensen en vooral bang voor mannen.
Bij binnenkomst wilde hij niet naar mij toe komen.
Dus ging ik ook niet naar hem toe.
Ik ging op de grond zitten en wachtte.
Uiteindelijk kwam hij zelf naar mij toe. Ik legde voorzichtig één hand op zijn schouders. Terwijl de healing begon, ontspande hij zich geleidelijk en kwam hij steeds dichterbij.
Op een gegeven moment drukte hij zijn gezicht tegen het mijne aan, wang tegen wang.
Zijn eigenaar werd begrijpelijkerwijs nerveus vanwege zijn voorgeschiedenis, maar voor mij voelde het goed om rustig te blijven zitten. Er was iets veranderd tussen ons.
Er begon vertrouwen te ontstaan.
De husky kwam nog twee keer terug voor healing. Zijn eigenaar vertelde mij later dat hij daarna niemand meer had gebeten.
Wat deze husky mij liet zien, was iets wat essentieel is in mijn manier van werken:
Ik voelde wat hij nodig had.
Ik kon van een angstig dier niet verlangen dat het zich aanpaste aan mijn idee van een healingsessie. Ik moest hem ontmoeten op het punt waar hij op dat moment was.
Healing gaat er niet om dat een dier binnen mijn techniek past.
Ik pas mij aan het dier aan.
Een eigenaar leren haar eigen dier healing te geven
Toen ik in Friesland woonde, had een van mijn buren een schaap dat kort daarvoor een lam had gekregen. Het pasgeboren lammetje was bijzonder zwak en leek stervende.
Ze vroeg of ik het healing wilde geven.
Ik kreeg een ander idee.
‘Als ik jou leer hoe je het lam zelf healing kunt geven, kun je dit altijd voor hem doen.’
Ik ging naar haar toe en zag dat het lam er inderdaad zeer slecht aan toe was. Maar in plaats van het dier van haar over te nemen, liet ik haar zien wat ze kon doen terwijl zij het lam zelf vasthield.
Ik hielp haar verbinding te maken met de healing en wachtte totdat ik kon voelen dat de energie begon te stromen. Daarna deed ik een stap terug en liet ik haar ongeveer vijftien minuten zelfstandig doorgaan.
Vervolgens zetten we het lammetje op de grond.
Wat er daarna gebeurde, verbijsterde haar.
Het lam kwam overeind, begon rondjes te rennen en ging spelen. Nog geen half uur daarvoor had het nauwelijks levenskracht geleken te hebben.
Wat er precies in het lammetje veranderde, kan ik niet verklaren. Ik kan alleen beschrijven wat wij zagen: een dier dat kort daarvoor nauwelijks kon bewegen, stond op en begon te spelen.
Maar naast wat er met het lam gebeurde, zat er nog een belangrijke les in deze ervaring:
Healing behoort niet toe aan de healer.
Ik had het lam zelf healing kunnen geven. In plaats daarvan ontdekte de eigenaar dat zij zelf betrokken kon zijn bij de healing van haar dier.
Dat is altijd belangrijk geweest in mijn lessen. Healing hoeft niet met geheimzinnigheid te worden omgeven en is niet voorbehouden aan een bijzondere groep mensen.
We kunnen leren stil te worden, ons te verbinden en de healing te laten stromen.
Soms is het nuttigste wat ik als healer kan doen niet zelf de healing geven.
Soms kan ik iemand leren hoe diegene het zelf kan doen.
Intuïtie, emoties en gedrag
Wanneer ik mij met een dier verbind, kan ik mij intuïtief bewust worden van een gebied dat uit balans lijkt te zijn.
Ik loop daarbij niet bewust een lijst van organen of aandoeningen na. De informatie komt directer binnen. Ik weet of voel eenvoudigweg waar mijn aandacht naartoe wordt getrokken.
Daarnaast heb ik mijn hele leven gezien hoe gevoelig dieren reageren op de mensen om hen heen. Ze voelen onze stemming, spanning, emoties en gedrag. Ook reageren ze op de sfeer in hun leefomgeving.
De relatie tussen een dier en de mensen met wie het samenleeft, doet ertoe.
Dat heeft mij ook iets belangrijks over mijzelf als healer geleerd:
Voordat een dier zich bij mij kan ontspannen, moet ik eerst zelf tot rust komen.
Mijn eigen staat van zijn vormt een deel van de healing. Wanneer ik gespannen ben, iets wil afdwingen of te veel gericht ben op een bepaald resultaat, voelt een dier dat onmiddellijk.
Werkelijke afstemming begint daarom niet bij het dier.
Ze begint bij mij.
Wanneer healing niet brengt waarop we hopen
Na meer dan vijftig jaar Animal Healing kan ik niet zeggen dat ieder dier beter wordt.
Dat gebeurt niet.
Ik heb bijzondere veranderingen meegemaakt. Ik heb dieren diep zien ontspannen en eigenaren grote verbeteringen horen beschrijven. Soms verandert er gedeeltelijk iets en soms lijkt er nauwelijks iets te gebeuren.
Een van mijn eigen Dobermanns, Sestra, leerde mij dit op een pijnlijke manier.
Sestra was onzeker, kon er slecht tegen wanneer ze van mij werd gescheiden en ontwikkelde steeds ernstigere gedragsproblemen. We gingen met haar naar trainingen en zochten uiteindelijk professionele begeleiding. Daarnaast gaf ik haar veel healing.
De healing had weinig invloed op het onderliggende probleem.
Uiteindelijk werd haar bijtgedrag zo gevaarlijk dat ik de verschrikkelijke beslissing moest nemen om haar te laten inslapen.
Ik had zo graag meer voor haar willen doen.
Het zou gemakkelijk zijn om alleen over Animal Healing te schrijven aan de hand van verhalen met prachtige uitkomsten. Maar dat zou mijn ervaring niet eerlijk weergeven.
Healing geeft ons geen controle over een ander levend wezen.
Soms brengt healing verandering.
Soms brengt zij rust.
En soms leert zij ons dat liefde ook betekent dat we moeten erkennen wat we niet kunnen veranderen.
Wanneer healing troost wordt
Slechts een maand nadat we Sestra verloren, stierf nog een hond van wie ik zielsveel hield: mijn toy poedel Vangie.
Ik had Vangie zelf ter wereld geholpen. Ze was een briljant klein hondje: grappig, uitgesproken en altijd dicht bij mij. Wanneer ze het koud had of zich niet goed voelde, kroop ze onder mijn trui terwijl we televisie keken.
Later werd bij Vangie een levershunt vastgesteld. Ze onderging een zware operatie, maar kreeg daarna ernstige complicaties.
Ik gaf haar urenlang healing.
Normaal loopt een dier uiteindelijk weg of voel ik dat de healing voltooid is.
Bij Vangie stopte het niet.
Achteraf begrijp ik iets wat ik op dat moment niet helder kon zien:
Het was mijn behoefte waardoor ik de healing zo lang liet doorstromen.
Ik wilde haar wanhopig graag redden.
Maar dat kon ik niet.
Wat de healing volgens mij wel deed, was haar enige rust geven terwijl haar lichaam in een crisis verkeerde.
Vangie leerde mij een van de moeilijkste lessen die ik door Animal Healing heb geleerd:
Er bestaat een verschil tussen een dier healing geven en een dier kunnen redden.
Wanneer we diep houden van het dier dat we healing geven, moeten we ons bewust blijven van het verschil tussen wat het dier nodig heeft en wat wij zelf nodig hebben.
Liefde kan dat onderscheid bijzonder moeilijk maken.
Wat kan Animal Healing ondersteunen?
Mensen kunnen Animal Healing overwegen wanneer een dier:
- ziek is, weinig energie heeft of lichamelijk uit balans lijkt te zijn;
- herstelt van een behandeling of operatie;
- ouder wordt;
- angstig, gespannen of onrustig is;
- veranderingen in gedrag of emoties vertoont;
- een ingrijpende ervaring of verandering heeft meegemaakt;
- of eenvoudigweg niet helemaal zichzelf lijkt te zijn.
Healing kan ontspanning, emotionele balans en het algemene welzijn ondersteunen. Soms merken eigenaren veranderingen op in de energie, het gedrag of de lichamelijke conditie van hun dier.
Mijn eerste vraag is daarbij niet:
‘Wat kan ik laten gebeuren?’
Mijn vraag is:
‘Wat heeft dit dier nodig?’
Soms is dat aanraking.
Soms stilte.
Soms ruimte.
En soms kan ik alleen healing, aanwezigheid en liefde bieden terwijl een dier door iets heen gaat wat geen van ons beiden kan veranderen.
Meer dan vijftig jaar later
Wanneer ik terugdenk aan het jongetje van tien of twaalf dat met die puppy’s in zijn handen zat, besef ik hoeveel kennis en ervaring er sindsdien bij is gekomen.
Ik begrijp veranderde bewustzijnstoestanden en Trance Healing. Ik werk bewust met mijn gidsen en met de verschillende niveaus van de ziel. Al meer dan 35 jaar verdiep ik mij professioneel in healing, trance, mediumschap en spirituele ontwikkeling.
Toch is de essentie van Animal Healing misschien niet ingewikkelder geworden dan toen ik nog een kind was.
Mijn moeder legde een ziek puppy in mijn handen.
‘Hier, jongen. Maak deze maar beter.’
Mijn handen werden warm.
Alles werd stil.
En het puppy ontspande zich.
Dieren hoeven healing niet te begrijpen.
Ze voelen het.
En wanneer die verbinding er is, probeer ik niet langer de healer te zijn.
Ik word de healing.
Over Mark Falconer Atlee
Mark Falconer Atlee is healer, Trance Medium, docent en medeoprichter van Nimis-centre of light in Baarn. Hij werkt al ruim 35 jaar professioneel met healing, trance, mediumschap en spirituele ontwikkeling. Zijn ervaring met het geven van healing aan dieren begon meer dan vijftig jaar geleden.
In Animal Healing verbindt Mark Trance Healing, intuïtieve waarneming, het werken met zijn gidsen en de verbinding met de ziel van het dier.
Animal Healing voor jouw dier
Wil je weten wat Animal Healing voor jouw dier kan betekenen? Tijdens een individuele sessie stemt Mark zich af op het lichaam, de energie, de gevoelens en de ziel van jouw dier.
Het dier bepaalt daarbij altijd zelf het tempo, de afstand en de mate van contact.